cameleon

mooiE boeL

2008-08-26T18:33:00.006+01:00

mooie boel. het was heerlijk om terug te zijn in Muro. natuurlijk. alleen bleken sommige projecten van vorig jaar over de winter heel wat schade te hebben opgelopen. voordat het tot nieuwe projecten kon komen was er dus eerst herstelwerk aan de winkel. vooral op het 1947-terras: de plek die vorig jaar tot gemeenschappelijk huis was opgeknapt.

de buitenkachel, Hermien, was volledig afgebladderd en moest dus opnieuw gestuct. de keuken en het tafelblad geschuurd en opnieuw in de olie gezet. en ik heb me twee dagen lang door een gigantische afwas heen gewerkt. het huis, dat geen dak heeft (heerlijk in de zomer, maar niet heel praktisch in de winter) moest worden ontdaan van bramen en gigantische distels voordat je er weer fatsoenlijk rond kon lopen. de poort die ik vorig jaar had gebouwd en waar alle bezoekers diep van onder de indruk waren, was helemaal gaan verzakken en kon niet meer open of dicht.

maar na een weekje ploeteren zag alles er al veel beter uit!

SAM

2008-08-26T18:29:00.004+01:00

SAM: Systema de Agua de Muro. of: SAM. het moet gezegd worden. het is eind augustus, in de tuin zijn we de meeste planten al lang aan het rooien, maar het watersysteem is nog steeds "muy basico": met de hand 300 liter per twee dagen in plastic vaatjes naar de tuin sjouwen.

dat en heel veel andere zaken zijn er de oorzaak van geweest dat ik de afgelopen tijd bar weinig heb geblogd. ik ga proberen om weer enigzins op te pikken. laat ik beginnen met twee foto's van SAM and me onderweg naar Muro!

gieteR vs pomP

2008-06-13T16:21:00.002+01:00

hey Chris,

ik weet niet of je je mij nog herinnert, Sandra Kleine Staarman. ik heb ooit uw pomp gekocht. Ik ben eergisteren ermee vertrokken naar Spanje. Na 26 uur bussen, 3 uur wachten in Barcelona, 4 uur treinen en 2 uur met de 4-wheeldrive omhoog rijden is de pomp nu aangekomen in het bergdorp Muro de la Solana. Ik stuur nog foto's als we hem hebben geinstalleerd. hij gaat onderdeel uitmaken van het irrigatiesysteem van de groentetuin (nu een gieter :D). op moment wordt de put gefixt waaruit het water wordt opgepompt (mits we genoeg regen opvangen om de put te vullen ;) )

bedankt nog en tot later!

groet!!

Sandra.

valreeP

2008-06-13T15:37:00.003+01:00

"Én maakte je voor mij mooie planken om weefsels op te kunnen zetten! Hoera.. :D Liefs Vera"

op de valreep maakte ik (inderdaad) nog een paar houten tools voor Vera. Nu kan ze in Nederland gewoon doorgaan met haar Guatemalteekse hobby!

weer op weG

2008-06-10T22:21:00.001+01:00

en daarna... weer op weg.

ik... en de pomp!

op naar Spanje, voor nog 4 maanden...

amsterdaM intermissiE

2008-06-10T22:19:00.006+01:00

als intermissie maakte ik anderhalve week Amsterdam onveilig...

leuke foto's van de locals!! :D

indigenous dancers on the zocalo

2008-06-03T10:54:00.003+01:00

De allerlaatste dag in Mexico viel ik nog even met mijn neus in de boter: een grote demonstratie voor de rechten van indigenous people bracht dansgroepen uit alle delen van Mexico naar de Zocalo van de hoofdstad. In hun beste outfits. :)

hier een fotoverslagje op tabblo:

dance!>

Museo Nacional de Antropologia

2008-06-03T08:51:00.014+01:00

terug in DF

2008-06-03T07:26:00.008+01:00

Een paar dingen stonden nog op de planning voor de laatste dagen in Mexico City.

- naar het Museo Nacional de Antropologia
- naar het huis van Frida Kahlo in Coyoacan
- niet het vliegtuig missen (voor de verandering)

(frida's blauwe huis in Coyoacan. Niet vreselijk indrukwekkend, maar wel leuk)

13 x San Christobal

2008-06-03T07:22:00.016+01:00

regeN

2008-05-21T07:14:00.004+01:00

Gisteravond begon het van de ene op de andere minuut gigantisch te hozen. De straten liepen vol en in de goot spoelde van alles mee naar beneden, de straat uit. En zo toog het hele hostel aan de slag met papier, sinaasappelschillen, bierlabels, blikjes, kaarsvet en ongekookte spaghetti.

Een vreemdsoortige vloot spoelde die avond door de Avenida Diego Dügelay…

lafinka.org

teruG

2008-05-21T07:10:00.003+01:00

Maricasa was in zekere zin de eindbestemming van deze tocht. Niet dat ik het ooit zo heb gepland, maar sinds ik de finka verliet met veel goede ervaringen erbij en veel wensen vervuld, staat het reizen in het teken van ‘terug’.

Ik ging nog een keer terug naar Tulum, en daarna ging ik terug naar San Christóbal, om een paar dagen rust te vinden in La Finka. Het regenseizoen is hier begonnen, dus ik heb tijd om te lezen en te schrijven.

Er zijn hier prachtige boekwinkels waar ik uren in kan hangen. Al sleep ik al teveel papier met me mee. VEEL te veel. Ik heb een prachtig (Engels) boek weten te scoren over de Mayas en ben er enorm zoet mee. (Michael D. Coe – The Maya - Seventh Edition (New York 2005)) Oh ja, en een pocket-editie van de Popol Vuh (Maya mythes), en natuurlijk dingetjes voor de mensen ‘thuis’.

Thuis. Amsterdam. Thuis maar nog niet thuis omdat ik er een paar weken blijf en dan weer naar Spanje doorreis. Ik weet nog niet precies hoe ik het allemaal wil aanpakken. Vooral ook daarom probeer ik nu wat rust te krijgen, want ook in Amsterdam zal het leven weer een reizigersavontuur zijn.

Zo is het leven nu.

Aqui estamos.

muraL

2008-05-21T07:04:00.008+01:00

De middag en ochtend die volgden verloor ik me heerlijk in de roes van een gave mural maken. Het is een aanpassing van het logo dat ik ontworp van de site. Bovenaan zie je een vrouw. Daaronder een huis met twee palapa´s erop, daaronder een symbool voor de zee/water, links en rechts palmbladeren en tenslotte onderaan wortels. Geïnspireerd op een Maya-reliëf!

Ik heb doorgewerkt tot ik zelf tevreden was met het resultaat. En ik ben er ook echt tevreden over! Kathe ook, en ik kreeg bovendien nog een Mexicaans salaris voor timmerlui uitbetaald. Yay!

muraL - verF kopeN

2008-05-21T06:56:00.008+01:00

Het begon allemaal met het logo voor de site en een kleine libelle die ik op de boot schilderde. Daarna bood Kathe me enthausiast aan dat ik ook wel een muur kon bedekken. Er zijn nu eenmaal dingen die je je geen twee keer laat zeggen.

Dus paste ik het logo aan voor een mural en daarna begon het feest al meteen goed.

Verf kopen hier in Mexico gaat toch net iets anders dan bij de HEMA. De mengcomputer is kapot, maar de dame van het groezelige verfwinkeltje op de hoek verzekert ons dat haar ‘muchachos son mejor que la computadora!’ want ‘ellos lo checkan!’. En zo zijn de heren dan een half uur aan de slag met verschillende kleuren, papiertjes en een föhn.

De kleur werd toch net iets donkerder dan die we besteld hadden. :P

aan de slag!

chocolatE!

2008-05-21T06:55:00.001+01:00

Het is heel simpel: je pelt de (gedroogde) cacaobonen, stopt ze in de blender met een derde melk en een derde suiker… et voilá je hebt chocolade!

Bizar simpel voor een land waar het stikt van de cacaoplantages, maar waar je nergens goede chocolade kunt kopen. Alleen maar Bimbo-junk uit veel plastic en superdure snickers.

Paz Tranquillo

2008-05-21T06:46:00.006+01:00

Het kan niet?

Het kan wel: een hond in je hangmat.

Heeeeel fijn ja.

de maagdeN

2008-05-21T06:32:00.009+01:00

In de namiddag voeren we terug naar het haventje van Calderitas om de Maagd Maria op te pikken. Nouja, de maagd zelf ging op een andere lancha, maar wij kregen passagiers die onderweg gebeden opzeiden en zichzelf voor de foto verstopten achter een prachtig geborduurde bannier. We voeren een symbolisch rondje en zetten daarna de stoet weer veilig aan wal. Hier ging een andere wens van mij in vervulling: welke vrouw heeft niet de stiekeme droom om lanchera te worden? Het was spannend en gaaf om de lancha de havens in en uit te manouvreren, tussen alle andere lancha’s door.

dolfijN filmpjE

2008-05-21T06:30:00.000+01:00

dolfijneN!!

2008-05-21T06:20:00.006+01:00

Kathe is een schat. De tweede dag op Maricasa ging ze avonturieren in haar boot/lancha, en ik werd ingescheept. Het was echt een heerlijke ochtend en halverwege de baai voeren we ook nog eens tegen een groep van wel tien dolfijnen aan!

machetE

2008-05-21T06:16:00.001+01:00

Is het niet de droom van elke vrouw om gras te maaien met een machete? De mijne in elk geval wel. Altijd zie je campesino’s lekker bezig met die dingen. Jaloers!!! Hier kwam het er dan eindelijk van. Nog even goed slijpen en daar ging ik op richting het vijandige groen…

Dit was voordat Pablo me had laten zien hoe je dat doet:

En dit was erna!

werK

2008-05-21T06:06:00.007+01:00

Werk

Ik begon enthausiast met werken in de tuin. Maar al snel kwamen er allerlei projecten op de proppen. Zo hielp ik tussen het harken en grashakken (met de machete!), en van naam voorzien van de lancha door met een nieuwe layout voor de website van Maricasa en ontwierp een logo die niet alleen de website maar inmiddels ook de buitenmuur van het huis siert! Yee-hay!

Tulix betekent libelle in het Maya van de Yucatan.

Ostankah tabblO

2008-05-21T06:05:00.001+01:00

Oxtankah...>

oxtankaH

2008-05-21T05:56:00.005+01:00

Oxtankah is een uurtje lopen van Maricasa. Een mooie kleine site met een tombe waar je wel in mag. Ik was er helemaal alleen, met alleen nog een enkele giftige slang, waarna ik netjes op de paden ben gebleven en niet meer verder het oerwoud in ben gewandeld. :)

MaricasA

2008-05-21T05:26:00.013+01:00

Maricasa

Maricasa is de naam van een rancho vlakbij Calderitas (vlakbij Chetumal). Marica betekent lesbo in het Spaans. Maar de naam combineert ook de ligging: mar y casa. Een groot huis direct aan zee. Je kunt hier als vrouw een stuk grond kopen, de helft van het huis afhuren, of je kunt natuurlijk ook komen aanwaaien met je backpack en hopen dat je een paar nachten mag bivakeren in een hangmat onder een palapa.

Op deze Finca Particular woont een van oorsprong Amerikaanse doña met een interessante levensgeschiedenis: Kathe. Een reizigster van truck tot trailer die na de dood van haar partner alleen de finca bleef runnen. Buiten mij wonen hier in de tuin Paz, de wannabe-puppy, en de tranquillissimo tuinman Pablo.

Via George kwam ik op het spoor van deze plek, en ik besloot om een email te schrijven: ik mocht langskomen. Deze plek is echt een paradijsje. Je kunt er helemaal jezelf zijn, de ruïnes van Oxtankah zijn om de hoek, sterker nog er ligt een ruïne op de rancho! De frisse zeewind maakt de hitte prima verdraagbaar en tussen de palmen is er genoeg werk te verzetten. :D

Mijn huis is de palapa en er is een korte rivier met een dike erin (haha) met brak water om je in te wassen.

website van Maricasa

chetumaL

2008-05-21T05:16:00.002+01:00

hey hester,

GEFELICITEERD MET JE AFSTUDEREN!!!!

ik zit nu in Chetumal te ontkennen dat ik in Chetumal ben. Als ik er
zodadelijk overheen ben zal ik mijn rugzak gaan oppikken van het
busstation en het goedkoopste hostel opzoeken. ik ben met allerlei
plannen bezig, en het is een puinzooi in mijn hoofd. laat me je
updaten.

ten eerste: ik ben in de Yucatan maar heb eigenlijk geen zin meer in de grote tempels. Ik ben hierheen gescheurd (toch nog ruim twee-en-een-halve dag vanuit uruapan-Michoacan per derderangs bus)omdat mijn zusje haar teen had gebroken. lang verhaal, maar om het kort te houden: ik had mijn tweede schijtervaring met een man in
Michoacan, had de schijt in het noorden gekregen, vera mailde voor hulp met haar feministisch kritische) antropologie-onderzoek en had bovendien hulp nodig voor het versjouwen van 2 zware backpacks want ze liep op krukken.

verder was ik 3 mei jarig en wilde het wel met iemand bekends vieren. het was een mooie tijd zoals lang geleden samen met Vera.

Het kwam goed en de ochtend van mijn verjaardag verrelaxed op het witte witte strand met het blauwe blauwe water.

dan namiddag met stress: vera moest op de bus in Cancun (haar vlucht ging vanuit DF) en ik dus mee met drie backpacks van ieder een kilo of 20. halleluja. waren we net het eiland af zegt vera kut mijn ipod ligt nog in het hostel. dus zij wachten en ik terug. daarna met enige stress de laatste bus net gehaald.

toen ze wegreed heb ik nog even jankend op het busstation gezeten en toen was ik zeer jarig-af en ging naar Tulum, waar ik thuis ben in het hostel The Weary Traveler.

en het is nog niet klaar.

Daar kwam ik nog dezelfde avond in een dorm te liggen met de mooiste vrouw van Israel. Ze heette Nogah en was de hele tijd bezig met vliegtuigen omboeken om haar vriendje te verrassen. heb ik weer. Met deze dame nu heb ik drie heerlijke, vermoeiende dagen doorgebracht. ik kan niet beschrijven hoe verschrikkelijk veel ze leek op Kerstin. Qua uiterlijk (al had ze donkere haren en prachtige grijsgroene ogen) en ook qua karakter. de fatale combinatie van knap en heel erg moeilijk met laten zien van gevoelens. fucking raar en met al die Kerstin-traps. al wist ik wel weer meteen waarom ik het met haar ooit heb uitgemaakt. jeez. those women kill me.

op de laatste dag samen werd mijn camera gejat in een onderaardse grot naast Coba.

de schade qua verloren foto´s valt mee, ik krijg zeer waarschijnlijk alles terug van de verzekering, maar ik wilde een nieuwe camera. dus was ik vandaag in Chetumal, waar welgeteld 1 winkel is met 1 mogelijke optie.

daarnaast is er de grens met Belize. dus in een actie van complete stupiditeit of moed ben ik naar de zona libre getogen en heb me door een stel schatten van belizianen laten ompraten om een te dure maar bizar goede camera te kopen.

zo. dat brengt me op mijn verblijf in dit internetcafe. na al mijn aanvaringen met de wereld besloot ik vanuit Michoacan nu te zoeken naar de ¨alternatieve¨ kanten van Mexico. there must be stuff I am not seeing. ik besloot te beginnen bij een lesbische vriendin van George (zie mijn blog) de 70-jarige Amerikaan die rondom Chetumal een
vrouwending heeft (ja, dan maar weer radicaal). zeg maar een rancho voor dames. vet leuk alleen weet niemand waar dit paradijs zich bevindt. de site is vrij onduidelijk en de namen van de dorpen zijn niemand bekend, ondanks dat het een 40-peso taxirit buiten Chetumal zou moeten zijn (niet veel dus)

dus, om je vraag te beantwoorden: ik ben bezig met zoeken naar Maricasa.

het leven is hier weer echt vakantie. :D but who cares for that
anyway? als er een moeilijke weg is ga ik hem VINDEN!!!

3 mei

2008-05-21T05:14:00.000+01:00

Zo gingen de dagen voorbij aan praten over gender, representation, fair-trade, ervaringen in San Juan en theoretische kaders voor antropologen. :) En natuurlijk aan liggen op het strand en met Vera op één been de zee in en uit hoppen.

En toen werd ik 26. Klokslag twaalf kreeg ik mijn (eerste) cadeautje: een prachtige sjaal waar Vera vijf dagen aan had gewerkt: zelf gewoven in San Juan. Supermooi. De volgende dag hebben we de ochtend heerlijk op een gehuurd bed (met witte lakens en gordijnen) op het witte strand doorgebracht. Met een ijsje. :)

facadE

2008-05-21T05:11:00.001+01:00

Isla Mujeres

Heet waarschijnlijk zo omdat het een stopover was voor Cotzumel, waar in Maya-tijden een tempel voor een belangrijke godin stond. Ergens is Isla Mujeres (in ieder geval het dorp) Disneyland. Vera en ik hebben ons zo vrolijk gemaakt over alle DIKKE Amerikanen (allemaal dik en allemaal Amerikaans!) die in gehuurde golf-karretjes door de smalle straten van het veel te kleurige, dure en souvenirige centrum knorden. Bizar.

Maar je hoeft de hoek maar om te slaan of je verlaat Disneyworld. Facade. Neem nou die ene dag dat we de hele middag gewerkt hebben in een lokale (niet voor touristen opgedofte) travo-bar. De jonge queen die ons bediende zorgde dat we absoluut niets tekort kwamen.

Aan de andere kant was het na alle frijoles en quesadillas ook weer eens heerlijk om in een leuke alternatieve (op travellers gerichte) bar heerlijke koffie, enorme (ongesuikerde) jugos en home-made vegetarische hamburger te eten. Yay!

islA mujereS

2008-05-21T05:00:00.001+01:00

‘Vera?’

‘Sandra!’

Ik kan niet beschrijven hoe het voelde toen ik Vera hoorde antwoorden uit haar kamer. Toen de deur openging en ik mijn tas afdeed en ging zitten op het lege bed en eindelijk was aangekomen. Fantastisch. Ik was alweer bijna vergeten waarom ik ook al weer was gekomen en was bijna verbaasd toen Vera naar de wc begon te hinkelen. De houten(!) krukken in een hoek van de kamer.

We zijn nog dezelfde avond naar het strand gegaan. En hoewel Vera (nog) niet kon zwemmen, was het een geweldige avond op een perfect wit-zand-blauwe-zee-palmen-strand, met warm, ondiep, helder zeewater en bizar mooie zonsondergang.

wearY travelleR

2008-05-21T04:57:00.000+01:00

Wat niet in de Lonely Planet staat is dat er WEL goedkope bussen bestaan in Mexico. De eerste keer dat ik in DF was, liep ik er toevallig tegenaan. Nu had ik dus de goedkoopste en airco-loze bus naar Villahermosa. Ik was de enige niet-Mexicaan en een heuse attractie voor de rest van de pasagiers. De halve nacht gezellig zitten kletsen.

Villahermosa ligt in de staat Tabasco: het Nederland van Mexico. Het is er laag en onaangenaam vochtig, het enige verschil is dat het er ook snikheet is. Ik kwam erachter dat de volgende bus naar Cancun (van waar ik de boot naar Isla Mujeres kon nemen) pas ging om vijf uur. Het was op dat moment zeven uur ’s ochtends.

Na veel heen-en-weergeloop met vrachtdragers (mannetjes met tweewielige karretjes die je je spullen kunt laten verslepen van het busstation naar elders) kwam ik dan op een tweede-klasse busstation terecht waar wel een bus ging naar Chetumal (aan de grens van Belize). De man verzekerde me dat het van daaruit nog een uurtje was naar Cancun, wat ik toen al niet geloofde maar veel keus was er ook niet.

Tien busuren later en stoppend voor elke palmboom, arriveerde ik in Chetumal. Ik was totaal gaar, het was nog zeker vijf uur naar Cancun (tegen die tijd was de laatste boot ook vertrokken) maar ik wilde ook niet in het nixige Chetumal blijven. Dus pakte ik een laatste bus van de dag naar Tulum, waar ik zo’n twee uur later, tegen een uur of half twaalf aankwam: zo gaar als een quesadilla.

In Tulum is gelukkig de perfecte plek voor dit soort gelegenheden, op steenworp van het schattig kleine busstation: The Weary Traveller Hostel. Daar kon ik inchecken, kreeg meteen een biertje van een paar mede-reizigers en liet me wonder boven wonder zelfs overhalen tot nog een biertje en een salsa in de dichtstbijzijnde vreselijke bar. :)

De volgende dag ging ik tegen de middag per micro richting Punta Sam: de haven voor Isla Mujeres.

doggY

2008-05-21T04:48:00.003+01:00

Doggy

Aangekomen in DF was ik (op één of andere manier) doodop. Ik besloot om mezelf een dag rust te gunnen voordat ik weer aan een twee à driedaagse busreis zou beginnen. Ik had nog een paar dagen om Vera en haar Gebroken Teen te bereiken.

Terug in het Hostal Cathedral aan de Zocalo gunde ik mezelf een dag rust, lezen, schrijven. En onverwacht nog een pop in elkaar naaien. In de kamer was buiten mij een heel klein, heel eenzaam hondje, die het meteen op Heinz, mijn handpop had voorzien.

Van een oud t-shirt dat ik op het strand van Michoacan had opgepikt maakte ik een klein geel vriendje voor hem! :)

kamP

2008-05-21T04:40:00.003+01:00

Tegen de avond kwam ik terug aan in het vakantiekamp, om erachter te komen dat er een grote groep kinderen was gearriveerd. Mijn lift ging pas terug na diverse spelen in het bos, waarbij ik mee mocht spelen! Hang-gliding aan een kabel over een ditch, springen en balanceren op boomstammen. De avond bracht ik door kijkend met een groepje ‘entertainers’ naar de voetballende jongens.

Toen was het donker en moest ik nog terug met de man die me een (betaalde) lift gaf. En zijn motieven waren niet zuiver. Een hand die ‘casual’ richting mijn hand ging in een donkere pickup, een bezoek aan zijn ‘casa de campaña’, die ik best van binnen mocht zien. Mes in mijn zak en weigeren om naar binnen te gaan. Het was weer eens zo’n actie waar je off guard toch opeens in het donker, in de bergen, een uur van de dichtstbijzijnde beschaving in een auto met een opdringerige vent terecht komt.

Uiteindelijk haalde ik na aandringen en nee-zeggen op het nippertje de laatste bus van San Juan Viejo terug naar Uruapan. Nog dezelfde nacht verliet ik Michoacan in de nachtbus van Uruapan naar Mexico City. Ervaringen rijker op allerlei gebieden en blij om onderweg te zijn naar het vriendelijkere zuiden: de Yucatan, Quintana Roo en Chiappas.

paricutiN onsitE bw

2008-05-21T04:28:00.007+01:00

paricutiN filM

2008-05-21T04:26:00.001+01:00

paricutiN

2008-05-21T04:07:00.010+01:00

Op 20 februari 1943 was Dionisio Pulido, een Púrepecha campesino zijn maisveld aan het omploegen, ongeveer 35 kilometer ten westen van Uruapan, toen hij een aardbeving voelde en er stoom, vonken en hete as uit de grond kwam. Eerst probeerde hij de bewegende aarde nog af te dekken, toen dat niet werkte, vluchtte hij. Er ontstond ter plekke een vulkaan.

(Lonely Planet)

De vulkaan groeide gestaag over het jaar dat volgde tot een hoogte van 410 meter. Twee dorpjes verdwenen onder de lava: San Salvador Paricutin en San Juan Parangaricutiro (San Juan Viejo). Niemand raakte gewond omdat er voldoende tijd was voor evacuatie.

Nu steekt de kerktoren van San Juan alleen nog uit boven een lavaveld van 20 vierkante kilometer. Er zijn wat stalletjes waar je je paard (of in mijn geval: fiets) kunt stallen en waar je tortillas met kaas en nopal (cactus) kunt eten. De kerktoren kun je bezoeken en je kunt tussen de lavablokken door in de ramen van de tweede verdieping van de kerk klimmen.

Er zijn denk ik makkelijke manieren om bij de kerktoren te komen. Maar die heb ik natuurlijk niet gevonden. Van Uruapan pakte ik een bus naar San Juan Nuevo. Met de hulp van een heel oud vrouwtje stapte ik in de goede dorpsbus voor ‘el batimiento’ (het gebouw), waar een tour-organisatie een kantoortje had. Ik was alleen de enige die van daar naar de kerk wilde. Dus liftte ik mee met een man die in de bergen een soort vakantiekamp voor groepen (kinderen) runde. Daar kon ik een extreem brakke fiets huren en anderhalf uur dwars door een bos en het lavaveld over een zandweggetje naar de kerk fietsen. Tot complete verbazing van de lokale Púrepechas die me vanuit hun tortilla-tentjes per fiets zagen aankomen.

Het was een bizarre tocht en een gave ervaring: de kerktoren bezoeken en praten over het leven met de dame die de nopal-quesadillas voor me maakte.

paardenstaL

2008-05-21T03:59:00.004+01:00

Nog dezelfde avond vertrok ik naar Uruapan. Ik kreeg een lift naar de vertrekplaats van de bussen. Uruapan heeft een klein maar mooi National Park midden in het stadje, dat in een heuvelig gebied ligt. Ik had gehoord dat er een camping in dat ntaional park moest liggen.

Na heel wat gezoek en twee bussen stond ik voor een enorme gele poort. Daarachter slingerde de weg het bos in. Verder was er niemand. Ik begon maar te lopen want de avond begon te vallen. Ik begon al te zoeken naar een goede slaapplek in het bos toen ik toch nog op een soort campingterrein aankwam.

Het was alleen niet echt meer een camping, maar meer een terrein dat door groepen kon worden afgehuurd. Er was nu in ieder geval een flinke groep Mexicaanse jeugd van tussen de 15 en 20.

Een vriendelijke nachtwacht bracht me naar een paardenstal waar ik kon slapen. Samen met een naamloos zwart paard en Café, de hond. :)

lagO de PatzcuarO

2008-05-21T03:41:00.012+01:00

Ik was nog vrij besluiteloos over of ik na Patzcuaro noord- of zuidwaarts zou gaan toen ik in de boot stapte naar het eiland Yunuen in Lago de Patzcuaro. De boottocht was ‘divertido’ met band en dansende bejaarden die uitstapten op Isla Janitio. Ik verwachtte dat de eilanden in dit meer misschien zouden lijken op die in Lago Titicaca in Bolivia.

Maar aangekomen op Yunuen besloot ik dat ik het eiland binnen een halfuurtje wel weer had gezien. Er was echt helemaal niets aantrekkelijks en bovendien waren er bijzonder weinig mensen. De enige eilandbewoner die ik buiten zag, was een oude, één-ogige visser die bezig was een visnet te maken. Het was zo goed als onmogelijk om echt contact te maken.

Terug dus met alleen de bootslui. Janitio was bewoonder, maar dan ook weer heel touristisch. Uiteindelijk ben ik weer teruggevaren naar Patzcuaro.

Ik besloot nog een paar dagen naar het noordwesten te trekken, op zoek naar San Juan Viejo, de vulkaan en de kerktoren.

Daarna zou ik in de bus springen en in een dag of drie terug scheuren naar het diepe zuiden: de Yucatan, Vera, en haar gebroken teen!

balkOn

2008-05-21T03:36:00.001+01:00

hier verkoopt men balkons. :D

4 x patzcuar0

2008-05-21T03:29:00.006+01:00

Patzcuaro

Wat kan ik zeggen over Patzcuaro? Patzcuaro is een prachtig dorpje. Het heeft iets onnatuurlijk rustigs voor Mexico, omdat alle gevels van de huizen dezelfde kleuren hebben. En ook voor op de muur geschilderde teksten zijn richtlijnen: rood en zwart en allemaal met dezelfde font. Het doet rustig maar onmexicaans aan. Gelukkig is er een typische markt die je eraan herinnert dat je toch echt nog in Mexico bent…

In dit stadje heb ik vooral veel nagedacht over ‘what’s next’. Ik was van plan langzaam door te trekken naar Los Mochis om mezelf in de trein door de Canyon del Cobre te zetten. Maar ik kreeg ook mail van Vera, dat ze haar teen had gebroken en wel zin had om samen aan haar antropologische onderzoek te werken. Maar dan wel in de Yucatan, waar zij zat. Ook daar wilde ik natuurlijk nog heen om de grote tempels te bezoeken.

En ik kreeg mail met een interessante tip van André: ergens rondom Uruapan moest een vulkaan liggen met een interessante geschiedenis: de Volcan de Paricutin.

quirogA

2008-05-21T03:14:00.014+01:00

Ik had geen directe bus naar Patzcuaro, maar moest overstappen in een klein plaatsje dat Quiroga heette. Dat bleek eigenlijk nog leuker dan Patzcuaro. Heel eigenzinnig.

weeR on the roaD

2008-05-11T02:01:00.005+01:00

Met maandgeld in mijn zak stap ik nog de volgende dag in een lokale bus in de algemene richting van Patzcuaro, een bijzonder mooi bergdorpje een paar uur bussen buiten Morelia.

ON THE ROAD AGAIN!!!!!! :D

$$$

2008-05-11T01:53:00.002+01:00

Hey Andre,

Hardstikke bedankt dat je je in stomme geldkwesties hebt verdiept voor mij! Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn probleem vandaag op twee manieren is opgelost.

Ten eerste heb ik gisteren een (gruwelijk dure) opname kunnen doen via de noodservice van de postbank. Met mijn normale pas kon ik via Western Union een transactie laten opmaken en bij een bank met WU service geld ophalen. Dat was nog niet makkelijk. En verder heb ik zojuist van mijn onderhuurster de pincode ontvangen. Dus: op moment
heb ik genoeg voor de hele maand op zak, en in noodgevallen kan ik pinnen met mijn creditcard. dus: zat en backup = goed.

Maar, ik zal je nog iets vertellen: in Mexico (en elders buiten Europa) zijn dingen soms in werkelijkheid niet zoals ze op het internet lijken. Let op: misschien zijn er banken in Mexico City die mijn paspoort+creditcard accepteren met de drie-cijfercode op de achterkant, maar in ieder geval in heel Morelia, zijn er die niet.

Zo gaat dat hier: je gaat ervan uit dat het zo werkt als beschreven, aan de telefoon verzekert een medewerker van Mastercard me dat mijn kaart wordt geaccepteerd, maar als ik bij de bank kom, vertelt men me doodleuk dat ik alleen kan pinnen in de machine en dat was dat. Mijn probleem is niet hun probleem. Basta.

Ik had jammer genoeg redelijk lang gewacht met naar de bank gaan met mijn creditcard omdat ik dacht dat dat altijd nog kon. Toen ook dat niet kon, kreeg ik het wel even warm ja. Vervelend als je backup-optie uitvalt.

Wat ik dus gisteren heb gedaan is de noodservice van de postbank bellen en met Western Union een overboeking maken. die kan ik ophalen met mijn paspoort, een nummer van WU en de naam van de persoon die de boeking heeft aangevraagd. Een geweldig systeem dat passen bijna omzeilt. Iig bij de banken, want om de boeking aan te maken moest ik wel mijn pasnummers (gewone en credit) opgeven.

Ik kwam er ook achter waarom mijn pas ´stuk´ is: ik heb voor ik ging een nieuwe aangevraagd (anticiperend dat deze stuk zou gaan, hij was al krakkemikkig in NL). Probleem was dat de pas aankwam na mijn vertrek, dus ik heb nu nog de oude bij me. en die is na drie weken netjes geblokkeerd.

Dus: probeer nooit zaken goed te regelen. :D geintje.

Nog een leuk verhaaltje: ik moest naar het andere eind van de stad om een bank te zoeken met Western Union-service. Op de site van WU stond een adres buiten het centrum maar aan de ENORME hoofdstraat. nummer 1610.

Ik stapte uit de bus bij 1595. Lopend langs de huizen volgde de volgende nummering: 1595, 1622, 1596, 1818. Daarna heb ik niet verder op de huisnummering gelet. Geeen fucking idee hoe dat zit hier. Lokale mensen kunnen je niet zeggen waar een bepaald huisnummer is, en de overheid nummert af en toe opnieuw, wat het NIET makkelijker maakt. Uiteindelijk liep ik op puur geluk tegen de betreffende bank aan. Die was heus in de buurt maar WAAR in de buurt weet je niet. Moet je gewoon gaan rondlopen.

In sommige opzichten zou dit land niet echt iets zijn voor jou ;)

Liefs en veel succes met de drukte!

PS. ha, ik zie nu dat je de Vakantiehulplijn ook hebt gevonden: daarmee heb ik dus mijn probleem gisteren opgelost, terwijl vandaag de code aankwam. maar geen nood: ook pinnen met je creditcard is duur: 5 euro per transactie. dus maakt nix uit: het blijft naaiend duur. maar weet je? pech is duur, daar heb je geld voor. Ik heb over de jaren zo vaak suffe acties, dingen verloren en gewoon pech, dat ik me inmiddels
niet meer druk maak over het geld dat ik daaraan kwijt ben. Mijn filosofie daarover is dit: ik kan zorgen dat ik minder geld kwijt ben aan warhoofdige, suffe, of maffe acties, maar dan moet ik mijn leven omgooien en een georganiseerde, geregelde vrouw worden. NO WAY!! dus blijf ik een warhoofd en een avonturier en accepteer ik dat ik soms geld kwijt ben aan de consequentie. zo is het dan maar.

:D ik ga nu richting Pasquaro en een meer in de buurt van Morelia. Daarna hangt het ff af van mijn zusje of ik meteen naar t noorden doorga of eerst langs Mexico City.

nou hou ik echt op... :D

sandra

BasurA

2008-05-11T01:39:00.001+01:00

BasurA

Is dat nou niet saai, dagen lang alleen in een huis doorbrengen. Nou nee. Sterker nog, je komt er door eigen ervaringen achter wat de drijvende krachten zijn achter het Mexicaanse stadsleven. Een hike door het huis:

Ik heb geen wekker, maar er bestaat hier geen enkele twijfel over wanneer ik op zal staan. Eerst kraait de haan. Het moet gezegd worden: een paar dagen geleden kraaiden er nog diverse hanen hier, en nu nog maar eentje. Rara. Mexicanen zijn dol op pollo, te digo!

Voor de double-check of het leven is begonnen, hoef je alleen maar te luisteren naar de geluiden op straat. Mexicanen houden namelijk niet van lopen, dus tegen de ochtend begint het verkeer door de straten te ronken.

Ochtenden lang spitste ik mijn oren speciaal. Ik had namelijk een volle afvalbak en Viktor had me uitgelegd dat hier geen overheidssysteem is voor het ophalen van vuilnis. Je moet gewoon wachten tot je de bel hoort, en dan met vijf pesos en je afvalbak naar buiten sprinten. De vuilnismannen zijn namelijk vrijwilligers, en moeten cash betaald worden. En dat is nog een hele opgave. Er rijdt namelijk van alles en nogwat langs wat lawaai maakt. Ik rende wel tien keer voor niks naar de deur. Vijf peso lagen dagenlang te wachten in de hal.

Maar vanochtend was het dan eindelijk zover. Ik hoorde de goede bel en even later verscheen een ranzige truck. Basura? Yep! Een man verscheen om mijn bak omhoog te gooien. Een andere man die in de afvalwagen stond, ving hem geroutineerd op en kiepte hem leeg. De pesos wisselden van eigenaar en daar was ik weer in mijn deuropening met mijn lege bak.

Gracias!

Tijd voor opgave twee van de ochtend: het nemen van een douche. Dit huis heeft twee binnenplaatsen. De een is volgebouwd met planten in potten, en in de andere staat een gastenk die tot mijn schouders reikt.

Ook gas wordt ’s ochtends door een mannetje in een pickup rondgereden. Op zijn dak staat een grote luidspreker waar een soort muziek uit klinkt gevolgd door verschillende keren ‘hay gas, hay gaaaas’. Achter de wagen hangt een ketting met ijzeren ringen eraan die over de straat slepen en ook een bel-achtig geluid maken. Niet te verwarren met de basura-bel.

Maar goed, mijn gastenk is nog vol en dat betekent dat ik de geiser die het douchewater opwarmt kan aansteken. Dus stap ik ’s ochtends met aansteker in de hand naar buiten. Eerst de waakvlam, en dan op volle vlam draaien. Twintig minuten en ik kan douchen.

Dat wil zeggen: er komt niet echt veel water uit de douchekop. En om dat te laten stromen moet je twee van de vier knoppen opendraaien, die aan de muur zitten. Hot hot, cold cold. Alleen de hot en de hot hoeven open. Maar niet te ver want anders komt het water uit de knop in plaats van uit de kop.

Na de douche is dan de perfecte tijd om een wasje te draaien. De wasmachine staat ook buiten op de binnenplaats, en werkt op dezelfde geiser. Het is een enorme bovenlader. Was erin, waspoeder erop schudden. O ja, eerst de stekker in het stopcontact steken, anders werkt het niet. En dan worden de handdoeken en onderbroeken even lekker door het water gehaald. Al is echt schoon iets anders. In ieder geval stinkt het minder.
Dan mag het gas nog niet uit, want ik wil nog een kopje koffie. Er is geen koffiemachine, dus pannetje op het vuur en de koffie los in het water. Het zal je verbazen hoe goed dit systeem werkt als je eenmaal handigheid krijgt in het inschenken van koffie zo dat de prut in de pan blijft en de koffie in je kop.

Het gas kan weer uit, dus draai ik de tank weer toe en zet de geiser op ‘lock’. En de deur naar deze binnenplaats moet dicht en met een enorme schuif vergrendeld, want ‘mensen springen hier over de muur’. Ok.

Vandaag is een luxe dag want ik heb gisteren een kilo naranjas gekocht op de markt en die ga ik nu persen. En wel met de ijzeren sinaasappelpers met hendel. Helemaal handwerk en niks zelf rondjes draaien op plastic bakjes. Alleen hmmm… er zitten twee losse onderdelen bij deze pers waarmee het nog even puzzelen is voordat duidelijk is hoe ze erin moeten. Maar dan is het ook puur genieten van het werk en daarna de beloning van een groot glas sap.

En gesproken over drinken. Het water dat hier (minimaal) uit de kraan komt, is niet drinkbaar. Maar geen nood want de tienda een straat verderop verkoopt ‘grande agua’ in vaten van twintig liter. Gisteren was het tijd om zo’n ding naar huis te sjouwen, en daarna nog een keer terug naar de winkel met het oude, lege vat. Daar zat namelijk statiegeld op. Weer wat geleerd.

Na deze hele dagelijkse routine kruip ik dan lekker achter mijn laptop om te schrijven. Ik zit op mijn favoriete stek in het huis: een soort halve serre waar de andere binnentuin, de slaapkamer, de badkamer en de keuken op uitkomen. Dit kon wel eens een latere aanbouw zijn want boven de keukendeur (met aan weerszijden ramen) hangt een faunenkop. Typisch iets voor in de tuin.

Hoe het ook zij, alle deuren staan wagenwijd open, dus ik zit half-binnen half-buiten. Grappig is dat de muur met ramen die deze kamer van de binnenplaats scheidt, net iets verder naar buiten staat dan het dak. Er hangt een soort stoffen flap van het dak over de muur, maar desondanks wordt het hierbinnen als het regent natuurlijk kletsnat. Geeft niks, want de tafel heeft een plastic tafelkleed met bonte bloemetjes.

Dit huis is een geweldig systeem.

Meestal ben ik hier alleen maar soms zijn er grappige gebeurtenissen. Eergisteren werd ik opgeschrikt door geschuifel in de tuin. Het was de vader van Viktor die de planten water gaf (na de regen). En plotseling zag ik dat een deur die anders altijd gesloten was nu open was. Toen ik ging kijken kwam ik Viktors moeder tegen. Ze zat achter de toonbank in een winkel die kleren, schoenen en bruidsjurken verkocht en die kennelijk ook onderdeel is van dit pand!

Ze vertelde een warrig verhaal over belastingen betalen en hoe ze deze winkel meestal niet hoeft te openen, maar nu geld nodig had, dus iets wilde verkopen. De dagen daarna heb ik niemand meer gezien en bleef de winkel kennelijk weer dicht. Interessante verkoopstrategie.

Ik ben benieuwd wat er verder nog zal gebeuren terwijl ik hier ben. Ik blijf nog een paar dagen om mezelf rust te gunnen en tijd te nemen om te schrijven, te tekenen en te bloggen.

Daarna trek ik door naar Chihuahua (de stad) en de noordelijke staten van Mexico.

licenciA tabblO

2008-05-11T01:08:00.007+01:00

to licencia soto saldana>

morélia $in dinerO

2008-05-11T00:40:00.002+01:00

Na de vijf heerlijke dagen op het strand van Michoacan moest Anna terug naar Stockholm. Viktor bracht haar weg naar Mexico City en ik paste op het huis.

Al voordat ik naar het strand ging, was het me opgevallen dat mijn pinpas niet meer zo lekker werkte. Nu bleek het echt een probleem te worden. Gelukkig vonden de ouders van Viktor het geen probleem dat ik langer in hun huis bleef, dat toch niet gebruikt werd. Viktor wilde er niet blijven omdat hij moest werken en dit huis volgens hem spookte (hij sliep er slecht).

Zo eindigde ik anderhalve week alleen in Morelia ‘sin dinero’.

la musicA de la soledaD

2008-05-11T00:35:00.002+01:00

Een rustige namiddag in La Soledad werden we toegezongen door een trotse bard met een geweldig repertoir aan klassieke liefdesballades.

tabblO sOledad

2008-05-11T00:34:00.000+01:00

naar de kust van Michoacan...>

la soledaD

2008-05-11T00:15:00.003+01:00

Twee reguliere bussen brachten me van Nuyoo in Oaxaca naar Calle Licencia soto Saldaña in Morélia. De volgende ochtend reed om acht uur stond hopten we met vier personen in de auto naar de kust van Michoacan. Naar een afgelegen dorpje aan het strand dat toepasselijk ‘La Soledad’ heette. Daar sliep ik drie nachten in een hangmat, vijf meter van de wilde zee.

Ik ben een slechte voor op het strand liggen en niksen. Dus kon je me zien hakken in een kokosnoot (je krijgt hem WEL open met een zakmes en een steen), frutten met schelpjes (ooit eens een techniek geleerd voor oorbelletjes maken), en gooien met balletjes (jongleren).

BerliN – StockhOlm – MoréliA

2008-05-10T23:59:00.005+01:00

Berlin – Stockholm – Morélia

Van de winter woonde ik drie maanden in Berlijn. Eind oktober was ik nogal spontaan op een vliegtuig gestapt in Spanje en recht uit de bergen de stad in gevlogen. Die nacht zocht ik onderdak en belde Yvon, een vriendin uit mijn studietijd in Parijs. Ik mocht blijven slapen, als ik er geen probleem mee had dat er nog twee gasten waren: Anna en Viktor, twee ándere vrienden uit Parijs die bij bizar toeval ook die avond, een uurtje na mij, aankwamen.

Na een aantal geweldige dagen in Berlijn werden we allemaal uitgenodigd om met oud en nieuw naar Stockholm te komen. Yvon en haar vriendje Matthias boekten een vliegtuig. Ik belde Pepijn en we gingen liftend. Een bizar avontuur dat later nog eens verblogd kan worden.

Ik was in die tijd officieel al vier maanden op ‘wereldreis’ en had het tot Spanje, Italië en Duitsland gebracht. Toen bleek dat Viktor en Anna in de tijd dat ik Europa maar eens wilde verlaten in Mexico zouden zijn, besloot ik ze op te zoeken in Morelia.

intermezzO: de Maya WC

2008-05-10T20:13:00.008+01:00

Hoe gaat dat nou eigenlijk bij mij als ik over zo’n Maya-ruïne hobbel?

Natuurlijk ben ik te pennywise om een gids te huren (dat kost meestal vier keer de entree, vandaar). Bovendien ben ik niet geïnteresseerd in standaardpraatjes. Ik loop rond en zuig de atmosfeer in me op: soms wild, zoals Yachilan, en soms indrukwekkend, zoals de enorme tempels van Teotihuacan en Palenque, en soms georganiseerd en prettig, zoals Yagul en Tulum.

Vervolgens erger ik me aan het feit dat alleen koningen kennelijk op stela’s mochten, en ik probeer me voor te stellen hoe het dagelijks leven werkte. Hier en daar vang ik wat op van gidsen die praatjes gaven voor grote groepen. Zo heb ik nu een klein arsenaal van dingen die ik weet over de Maya’s, maar ook over de Zapoteken (Oaxaca) en de Azteken (Mexico City).

Tien puntjes:

1. Maya’s waren patsers met kleren. Ze pronkten met hun lichaam en dure en bizar gedetailleerde gewaden. Ze deukten zelfs hun hoofden in (baby’s van de adel) om enorme hoofdtooien te kunnen dragen.

2. Maya’s waren schone types (de adel vooral) en ze namen meerdere douches per dag (kun je nagaan wat een gedoe dat moet zijn geweest met aan- en uittrekken van al die dure kleren).

3. Verder hielden ze hun steden schoon en extreem georganiseerd. Ze legden ingewikkelde rioleringssystemen aan en hadden sauna’s en zelfs wc’s!

4. Er werd handel gedreven in dure veren, maar ook in metalen, obsidiaan en allerhande andere dagelijkse en rituele objecten.

5. De biodiversiteit in heel midden- en zuid-Amerika was ruk. Er waren geen pakdieren en nauwelijks vee. Er waren geen:

- paarden, ezels, en in Mexico ook geen lama’s
- varkens, koeien, kippen, alleen ander wild pluimvee en konijnen

Ook qua cultiveerbare planten viel het in deze gebieden nogal tegen. In zuid-Amerika was er de aardappel, maar Mexico is het land van de Mais. Mais was zo belangrijk dat in de creatie-mythe van de Maya’s staat dat de mensen door de goden gekleid werden van mais. Maya’s toen en nu noemen zichzelf daarom ‘la gente de mais’, het maisvolk. Mais heeft allerlei kleuren: van alle kleuren geel tot zwart en zelfs rood. Het dagelijks brood is sinds Mayaheugnis de maistortilla.

6. Er was geen wiel. De gangbare uitleg is dat de cirkel een heilig symbool was, dat je niet gebruikte om onder een wagen te rollen. Maar ik vraag me af of de natuur niet een handje hielp in het nutteloos maken van het wiel. Het moet gezegd worden: dit gaat beter op voor landen als Peru. In de jungles van Guatemala moet wegen aanleggen ook een vervelende bezigheid zijn geweest, er zijn er dan ook geen. Maar in de Yucatan is er wel degelijk wegenbouw. Vanuit Coba, een site dichtbij Tulum, loopt een prachtig gepaveid pad meer dan 100 kilometer noordwestelijk tot Chichen Itza.

7. Mensenoffers bestonden en het idee kwam van de Tolteken, net als de belangrijkste god, de gevederde slang Quetzalcoatl, maar alleen de Azteken maakten van harten uitrukken een massaproces.

8. In tegenstelling tot de Inca’s waren Maya’s, Azteken en diverse andere volken wel geweldige astronomen en konden ze maan- en zonsverduisteringen voorspellen. De tijd werd gezien als circulair, en daarom kon je voorspellen wat er in de toekomst zou gebeuren, door te kijken naar de geschiedenis (those were the days!). Vervelend was dat de wereld iedere keer ten onder ging. Een prettige bijkomstigheid was dat door middel van offers de komst van een nieuwe wereld kon worden verzekerd.

8. Adel en plebs leefden in gescheiden werelden en in aparte delen van de stad. In grote steden (zoals Teotihuacan) had je zelfs etnische buurten en ghettos. Ook al nix nieuws dus.

9. Steden als Tikal, dat in het midden van de jungle lag en geen toegang had tot een rivier of meer, hadden een intelligent watersysteem dat werkte met de opvang van regenwater en opslag daarvan in artificiële meren en poelen. Hoe dat stilstaande water werd gebruikt als drinkwater is me niet duidelijk. Ik zou zeggen dat je er misschien land van kunt bevloeien, maar hoe hou je de boel vers? Geen idee.

Overigens werd hierdoor de samenleving nogal afhankelijk van het klimaat, in lange periodes van droogte ging het mis. Dat is de voornaamste reden voor het ‘plotselinge’ verdwijnen (na allerlei interne oorlogen) van de Mayasteden in de jungle van Guatemala. En de opbloei van de Mayacultuur daarna in de Yucatan.

10. Toen de Spanjaarden aan land kwamen was dat net in het jaar dat de mythische koning Quetzalcoatl terug verwacht werd in centraal Mexico om de inheemse bevolking te bevrijden van de nogal bloeddorstige Azteken. Vandaar dat een deel van de bevolking zich gemakkelijk bij de Spanjaarden aansloten. Wat een slecht plan bleek.

Er is een inscriptie op ‘plaza de tres culturas’ in Mexico City over de veldslag waarin Cuautemoc zich dapper weerde maar verloor:

‘Dit was geen overwinning, noch een verlies, het was de pijnlijke geboorte van het mestizo volk dat Mexico vandaag de dag is.’

oaxacA segunda

2008-05-10T20:06:00.000+01:00

Ik kwam met een soort nachtbus aan in Oaxaca. In de vroege ochtend wachtte ik twee uur tot Nuyoo, mijn hostel, open ging. De politie trapte me van de Zocalo (centrale plein) af. Toen de deur eindelijk openging, en ik op de binnenplaats kwam waar ik zo’n geweldige tijd had gehad met Piers en vele andere toffe gasten, was het alsof ik thuis was gekomen.

Ik besloot een dag te blijven om op adem te komen, en dat was hard nodig.

dE vierdE dag...

2008-05-10T19:38:00.002+01:00

Met pijn in het hart verliet ik San Christóbal alwéér te snel.

ik weigerde tot vier uur te wachten op de goedkope derdeklasse nachtbus naar Mexico City, en ging liften. ik had alleen een nogal slechte reisdag en heb mezelf onderweg nog vele malen afgevraagd WAAROM ik niet gewoon op de bus zat te wachten.

Eerst een flink stuk de periferie afgelopen en de lokale ragbus naar Tuxtla genomen. Tuxtla is ook een grote stad, waar het moeilijk is om eruit te komen, dus een tweede lokale bus richting Ocozocoautla (ja, denk daar maar eens over na ;P).

Daar kreeg ik een eerste lift een stukje de stad uit. een universitaire heer die best de rest van de dag met me wilde kletsen in een parkje. vriendelijk bedankt en geprobeerd uit het betreffende park weg te komen. Dat lukte dan per lokale bus die na anderhalve kilometer toch NIET naar Cintalapa bleek te gaan.

uitgestapt, en in een pickup terug naar Ocozocoautla. Nu niet meer bij het parkje maar aan de andere kant van de weg na heel lang wachten toch maar een tweedeklas-bus aangehouden. Die ging naar Arriaga, volgens de chauffeur absoluut mijn richting.

nooit mensen met een motor onder hun kont vertrouwen: Arriaga lag de verkeerde kant op, en ik werd gedropt op een busstation in the middle of nowhere waar ik alleen maar weer de volgende bus kon nemen. echt, wanneer je eenmaal in het reguliere buscircuit zit, kom je er alleen met veel moeite weer uit.

ik had er de schijt in en de situatie hielp niet:

1. Arriaga is ´the beatest place´, een echt heel treurige uithoek.
2. Het was midden op de dag, snikheet in de sierra en ik liep met volle bepakking
3. fuck buschauffeur-hulpjes en hun halfware informatie.

ik ging de weg op in de brandende zon, hoogstens in de schaduw van de donderwolk boven mijn hoofd. om me heen blaften honden en sprongen tegen hekken op, brandde het zand en verging het zwerfafval niet.

ik liep tot de eerste schaduwplek: een flink verkeersbord dat aankondigde dat hier de afslag was voor de campus(!) van de universiteit(!). even tussendoor: ik raad deze uni niet aan als leuke uitwisselingservaring. halleluja. ik besloot dat ik hier bleef tot ik zou worden opgepikt, of anders, dat ik hier de nacht zou doorbrengen.

Meteen stopte een auto en de bestuurder ging naar Puerto Escondido... over een uur of vier. Ik bedankte vriendelijk en vroeg hem nog eens langs te rijden als hij ging.

Drie kwartier later stopte eindelijk de volgende auto. Dit was ook niet bepaald de Route du Soleil, alhoewel wel qua Soleil maar niet qua Route. De auto bracht me naar een tankstation een halfuurtje verderop, aan de hoofdweg, bij Tapanatepec. Het goede nieuws was dat ik nu Chiappas eindelijk uit was en Oaxaca binnen, het slechte nieuws was dat het tegen vijven liep en ik misschien 150 kilometer verder was.

Naar Juchitan nam ik weer een bus. Die deed er drie eeuwen over. Toen ik aankwam wachtte ik nog langer in de zachte avondwind op een bus naar Tehuantepec.

In Tehuantepec raakte ik enigzins besluiteloos. Ik stapte in een bus naar Salina Cruz om te kijken of ik aan het strand kon komen om de nacht door te brengen. Ik had door de man wiens lift ik had geweigerd ook zin gekregen om naar Puerto Escondido te gaan. maar ja, ik bedacht me halverwege dat ik niet veel tijd meer over had voor geintjes.

Dus pakte ik uiteindelijk alsnog een nachtbus naar Oaxaca.

zo gaan die dingen soms.

pAlenque

2008-05-10T19:33:00.001+01:00

Palenque

De ochtend daarop zijn we met zijn snelheid van een kilometer of veertig per uur richting Palenque (de volgende ruine en stad) gereden. maar George reist maar heel weinig kilometers per dag en ik had meer haast om in Morelia te komen. dus toen hij zijn bus naast de weg parkeerde, heb ik een bus aangehouden en verder ging de reis. nu weer alleen. ik bezocht Palenque op het heetst van de dag en deels wandelend met volle bepakking.

Toch deed het geen afbreuk aan de site. Die is prachtig. Er is een ondergronds kanaal, aangelegd door de Maya’s om de rivier door de stad te geleiden. Die is nog helemaal intact en komt uit in een wild stuk jungle. Ook heel speciaal zijn de toren (de enige die ik heb gezien in alle Maya-ruïnes) en een enorm relief van een schedel met hartvormige ogen.

in de avond van een lange dag buste en liftte daarna door naar San Christobal de las Casas. hier was ik eerder voor bezoeken aan het Zapatista-kamp Oventik. Ik sliep in hostal La Finka waar ik met een paar straatartiesten oefende met jongleren en "devil's stick". de volgende dag vroeg op pad en lift-bussend door naar het noorden.

o ja, ik was bijna hier blijven slapen. ik liep te twijfelen toen er een groepje schoonmaakmannetjes langskwam, toen besloot ik het voor EEN nachtje gewoon bij een bed te houden ;)

tabblO bonAmpak y pAlenque

2008-05-10T19:25:00.006+01:00

naar de ruines...>

Bonampak

2008-05-10T19:10:00.002+01:00

Na dit warme bad heerlijk geslapen onder Senorina Tiara (zijn bus) en de volgende dag gaf hij me een lift in zijn rijdende huis.

Samen hebben we Bonampak bezocht, een ruine vol rachtige muurschilderingen. De nacht heb ik daar in het oerwoud naast de Camper doorgebracht.

GeorGe

2008-05-10T18:44:00.008+01:00

Maar, als de nood het hoogst is…

Eers even naar het strand waar ik kon neerstrijken om eens even goed te janken, te roken en daarna de hele situatie van me af te zwemmen in de rivier.

ik was gaan zitten naast een e-nor-me Amerikaanse camper, om een beetje bescherming te zoeken tegen de taxichauffeurs. Ik besloot dat ik op het strand bleef slapen en het liefst naast of onder die camper. je kunt niet weten.

dus ik klopte aan de deur en wat bleek: een 70-jarige Amerikaan in shorts verscheen in de

deuropening. hij nodigde me meteen naar binnen uit en voor ik het wist had hij voor me gekookt en waren we in gesprek over van alles en nogwat. hij had een compleet huis daar met vrij rondvliegende parkiet, keuken en satteliet-internet. hij schreef een blog en verdiende daarmee dubbel zijn pensioen.

zo veranderde de avond in een nieuwe, gouden ochtend.

na dit warme bad heerlijk geslapen onder Senorina Tiara (zijn bus) en de volgende dag gaf hij me een lift in zijn rijdende huis. Samen hebben we Bonampak bezocht, een ruine vol prachtige muurschilderingen. de nacht heb ik daar in het oerwoud naas de Camper doorgebracht.

Er is over me geblogd op zijn site: www.vagabonders-supreme.net

fronterA corosaL

2008-05-10T17:29:00.001+01:00

Frontera Corosal

Ik racete terug naar de rivierbank en kwam erachter dat ALLE prive-lanchas al weg waren. De mijne was zelfs na een uurtje al weggevaren omdat een van de Deense touristen (ik hoef niet te vragen welke) ziek was geworden. Paniek tikte op mijn schouder. Hallo.

Er lagen nog zes boten die een grote groep Duitse pubers als lading hadden. De bootsmannen van deze club waren mijn laatste optie om terug te gaan naar Frontera Corosal, en ze wisten het. Of ik accoord ging met hun prijs? Anders lieten ze me graag staan. De lijers wisten een slaatje te slaan uit mijn situatie, jazeker. Maar de hoofdman van de bandieten belde wel voor me naar het kantoort in Frontera om te vragen of mijn tas daar kon worden achtergehouden. Het werd niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk was mijn tas daar nog.

Ik weigerde de reis vooraf te betalen, zoals ik gelukkig mijn andere lancha ook nog niet vooraf had betaald. En dat was goed ook want er werd nog een poging gedaan om me op de Guatemalteekse zijde van de rivier achter te laten. Nou was ik al spinnijdig op dat gekanker met bootslui die er kennelijk altijd op uit zijn om je te naaien, maar nu werd ik echt LINK. Bootsman goed uitgekafferd en gezegd dat hij me mee moest nemen naar Frontera. Nu werd ik met rust gelaten tot de aankomst. Daar betaalde ik mijn overtocht en vond mijn rugzak nog volledig intact terug, waarna een ronselaar van mijn andere lanchavaarder me nog kwam vragen om de helft van de passage, terwijl me al was uitgelegd dat volgens de gewoonte een bootsman die je laat staan geen geld vangt.

Drie taxichauffeurs stonden ook al om me te dringen. Nog meer figuren dus die hun monopolie op transport op me probeerden te verhalen: het was vijf uur geweest dus alle bussen naar Palenque waren al weg. Een reizigster uit Sak Luk had me gewaarschuwd dat er in Frontera alleen maar stikdure hotels waren. Een achtergebleven tourist is cashen man! Ik besloot dat iedereen naar hel kon lopen, heb die mening meteen maar met de wereld gedeeld. Daarna ben ik met mijn rugzak en donderwolk teruggelopen naar een rustige hoek van de stenen rivierbank. Fuck it, ik blijf HIER slapen.

Het beeld dat me in dit soort situaties altijd voor de geest komt is dat van Super Mario, op de Nintendo. Soms heb je zo’n vierkant blokje, en als je daar dan tegenaan springt vliegen er muntjes uit: Ping! Ping! Ping! Ping! En dan door blijven hakken totdat het geld op is en het blokje hard wordt. Kortom, ik had er goed de schijt in.

tabblO Yachilan

2008-05-09T05:47:00.007+01:00

Yachilan is de mooiste Mayaruine...>

Yachilan

2008-05-09T05:40:00.002+01:00

Yachilan

Het werd een lange, hete rit. Ik zat in de micro met een Spaanse zweefteef die Guatemala goed kende. De grens tussen de Peten (Guatemala) en Chiappas (Mexico) is een rivier die je alleen per boot kunt oversteken. In Bethel is de grootste veer, en daar vragen ze je 200 quetzales (20 euro) passage. In Teknica, een halfuurtje rijden verderop, kost het 20 quetzales, al proberen de bootslui er 100 voor te vragen als ze zien dat je uit het Westen komt. De onderhandelingen werden gedaan door mijn Spaanse medereizigster, die vast van plan was om geen cent teveel te betalen. Dat leidde ertoe dat we wat langer op het strand moesten rondhangen, maar uiteindelijk zette ons iemand tegen lokale prijs over.

In Frontera Corosal begonnen de onderhandelingen met de boten opnieuw, ik wilde namelijk dezelfde dag nog met een lancha naar Yachilan, waarvan mijn Franse reisgenoten hadden gezegd dat het de mooiste site was. Ik monsterde aan bij een Deense familie. De man voelde zich duidelijk niet zo lekker want hij ging liggen op de houten bank van de lancha. Op het water van de brede, lange rivier was het koel. Maar niet in Yachilan.

De Fransen hadden niets teveel gezegd. Yachilan is wild. Wild oerwoud, prachtige ruines, geweldige reliefs en indrukwekkende stelas. De ingang naar het centrale deel van de site was een smalle donkere gang met veel zijgangen. Een mysterieus zwart doolhof waarvan de plafonds behangen waren met vleermuizen. Ik wilde een zijgang in maar ontdekte toen ik mezelf met de flits van mijn camera bijlichtte dat daar een spin zo groot als mijn vuist op het dak zat. Hmm… ander keertje.

Ik doolde rond in Yachilan, van de ene prachtige plek naar de andere. Helemaal onder de indruk, ruipend van het zweet, stoffig van de reis en mijn honger en dorst vergeten. En de lancha ook. Toen ik opschrok uit mijn betovering herinnerde ik me dat de lanchavaarder had gezegd dat hij na anderhalf uur terug zou varen. En mijn rugzak stond in zijn boot.

thE roAd to MichoAcaN

2008-05-09T05:31:00.003+01:00

Tenslotte bracht ik nog een dag door met het maken van muurschilderingen in een nieuwe bar (El Loco de Remate Bar) met de hele groep backpackers die logeerde in Sak Luk. Daarna begon het gehang van het hostel me de keel uit te hangen en werd het bovendien hoog tijd om terug te reizen naar Mexico om Anna en Victor te bezoeken in Morelia, Michoacan. Een bizar lange reis die ik nu non-stop ging afleggen:

Bij het eerste ochtendlicht kroop ik uit mijn hangmat en hees mijn rugzak op. Lopend naar de rand van het dorp en daar wachten op een bus of lift. Het liften wilde niet vlotten vandaag en zo eindigde ik in een micro naar Flores, en daarna in een andere micro naar Bethel-Teknica.

gig

2008-05-09T05:27:00.003+01:00

Ik bleef nog een aantal nachten in openminded Sak Luk om bij te komen. Slapend in mijn hangmatje tussen de bont gekleurde hutten met strodaken. De hitte was overweldigend en maakte de sfeer bohemisch en laid-back. Ik zwom, waste mijn kleren op de wasplaats in het meer tussen de Guatemalteekse vrouwen, maakte een jungle-tocht en oefende en trad op als jongleur bij een muzikale avond die werd verzorgd door een Frans duo op gitaar en alt-saxofoon. Ik jongleerde in blacklight met witte papieren banden over mijn balletjes geplakt die oplichtten in het donker.

TikaL TabblO

2008-05-09T05:14:00.005+01:00

TIKAL!!!>

The incidenT

2008-05-09T05:14:00.002+01:00

Tegen de avond besloot ik om bij de hostels buiten het ‘themapark’ te informeren naar tours door de jungle. Ik wilde graag een trektocht maken van een paar dagen naar een van de meer afgelegen sites zoals El Mirador, Uaxactun of Yachá. Daar begonnen de problemen. Ik kreeg te horen dat wat ik wilde op dit moment niet mogelijk was vanwege een gebrek aan groepen. De info booth verwees me naar de wachters van het park. Bewapende militairen die het park bewaken, de omgeving goed kennen en voor een aardige vergoeding in dollars best met je op stap willen.

Ik sprak met een leuke guardia met een grote ontsteking (beet van een teek) achter zijn oor die me niet alleen aanbood om met mij – en eventueel anderen – naar Uaxactun te lopen, maar ook vertelde dat als ik wilde, ik wel de nacht kon doorbrengen op de top van een tempel in Tikal. Schrijft de Lonely Planet nog dat de dagen van overnachten in ruines voorbij zijn, ik kreeg het aangeboden zonder er zelfs naar te vragen. Een slaapzak zou geregeld worden.

Zo liep ik tegen het eind van de dag met twee bewapende heren terug het park in. We sloegen een zijweg in met minder touristen en een stemmetje in mijn achterhoofd begon iets te roepen. Ik had namelijk nog maar weinig geld op zak, maar daarover had nog niemand gerept. Het begon me te dagen dat dit misschien een slecht idee kon zijn. Ik vertelde de guardia waarmee ik opliep dat ik beter een andere dag kon terugkomen, beter voorbereid en met meer geld.

Hij zag het probleem niet: kijk. Ik wilde toch een speciaal avontuur in Tikal? En hij was een caballero, ik een chica… dus…

Ik ben omgedraaid, heel vlot terug gelopen naar de hoofdweg, heb de tour afgezegd en ben met de volgende micro weggereden. Ja dames, avontuurlijkheid wordt hier voor meiden soms heel anders uitgelegd. Verschillende andere pogingen om een tour naar een van de ruines in de jungle te regelen mislukten omdat ik te weinig reisgenoten vond en geen gids die ik echt vertrouwde. Gemiste kansen zijn nou eenmaal onderdeel van het leven.

TikaL

2008-05-09T05:08:00.002+01:00

Tikal

De volgende ochtend liftten we mee met een touristen-combi naar Tikal. Wat kan ik zeggen over Tikal. De site is enorm en de tempels gigantisch. De ligging in een oerwoud zonder enige rivier of andere bron van water is indrukwekkend. Fascinerend genoeg draaide deze gigantische stad op de opvang van regenwater in basins. Vandaag de dag is het echter de grootste touristische attractie van Guatemala. Het woud om de site is een National Park en de toegangsprijs is bizar hoog voor buitenlanders. In tegenstelling tot Aguateca is alles hier aangelegd: de paden zijn breed en vlak, er zijn verschillende hotels en restaurants, en de kruinen van de tempels worden bevolkt door cameradragend publiek.

De eerste paar uur was ik samen met Maeve, die van alles maar weinig begreep (wat deden ze in godsnaam met die tempels, behalve mensen offeren?), maar die verloor al snel interesse en vertrok – verder naar Mexico. Tegen het eind van de dag werd het rustiger. Ik hield een siesta op de centrale acropolis en genoot van de prachtige uitzichten vanaf de tempels, het geluid van de brulapen en de exotische vogels die nestelden in de boom waar ik onder lag.

saK luK

2008-05-09T04:30:00.011+01:00

SaK luK

De tocht van Sayaxche naar El Remate, een dorpje aan een meer dertig kilometer voor Tikal, was de meest luxe tot nu toe. Ik deelde een luxe huurauto met airconditioning met drie van de Franse touristen die ook die kant op gingen. De tocht over de Rio del Passion was fantastisch en ook het landschap adembenemend: velden en woud. In El Remate checkten Maeva (F) en ik in in het hippie-hostel Sak Luk.

Een wereld op zich.

Ik heb vier dagen gewacht op de grote actie: het beschilderen van de muren van een nieuwe bar. Een gast type free spirit (namens Tops Nicol of "loco de El Remate") had een hostel gehuurd en wilde daar een cafe openen. met een groep van zeven hostelgasten hebben we de muren van bonte muurschilderingen voorzien. lekker freestyle.

tabblO aguatecA

2008-04-30T23:28:00.001+01:00

See my Tabblo>

AguatecA

2008-04-30T22:47:00.003+01:00

Aguateca

De tocht over het water was fantastisch. Wind in de haren en het schouwspel van de oevers van de rivier die dwars door het oerwoud slingerde. We zwaaiden naar wassende Guatemaltecas en vissende guatemaltecos. We zagen zwarte brulapen, witte reigers, springende vissen, een grote schildpad en een krokodil. En ik wilde nog wel zwemmen.

De boot scheerde over een smalle kronkelige zijstroom voordat we aankwamen bij de ‘aanlegplek’ van Aguateca. Geen mens te zien en ook geen ruines. Alleen een moerassig stukje oever met her en der een welgemeende, half-verzopen stuk hout om overheen te lopen. Hitte, oerwoud. Toch was het echt de opgang naar Aguateca. Na tien minuten zompen kwamen we bij een trap, een bord, en een wachtershuisje.

Wat de site van Aguateca bijzonder maakt is de ligging aan twee zijden van een diepe, smalle kloof. Alles is nu compleet door oerwoud overwoekerd. Eeuwen geleden moet het er druk zijn geweest met Maya’s van adel die op de betere, hoger gelegen stukken land in hun tempels woonden en Maya-plebs dat aan de onveilige, zompige kant van de kloof leefde.

Dit was ooit een onneembare vesting, waar zelfs de koningen van het grotere Dos Pilas zich op een gegeven moment terugtrokken. Maar uiteindelijk lukte het een vijand om boomstammen over de kloof te gooien. Aguateca viel, en werd later om mysterieuze redenen verlaten.

CobáN-SayaxchE

2008-04-30T22:40:00.002+01:00

Cobán - Sayaxche

Vanuit Panajachel reisde ik omhoog richting Sayaxche, deels liftend, deels per collectivo. De reis duurde uiteindelijk bijna twee dagen. De eerste avond strandde ik in Cobán. Iemand had Tlaloc (de Maya-regengod) besteld. De regen kwam met bakken uit de hemel. Ik kwam uit een minibusje dat Cobán bereikte via een bergweg die deels nog in aanleg was: slippend en glijdend over de modder langs wild begroeide bergwanden en afgronden, langs blubberige dorpjes en enorme rubberen laarzen met kleine campesino’s erin.

Twee Israeliers ‘saved the day’ en lieten me achter hun aan lopen naar een hostel. Daar dronk ik biertjes met een leuke lesbienne uit Zweden die haar liefde achterna was gereisd en nu met wachtte op haar Guatemalteekse vriendin om samen een appartement te zoeken in Ciudad de Guatemala. Daarna werd ik ziek. De volgende ochtend ging ik op zoek naar een licht soepje om mijn maag tevreden te stellen zonder mijn systeem nog meer te belasten, en kwam erachter dat je in een Guatemalteekse supermarkt ongeveer dertig soorten soep hebt, maar wel allemaal met kip. Het werden noodles. Tegen de middag voelde ik me in staat om te reizen. Ik heb nog nooit een ranziger, treuriger en onguurder busstation gezien dan die in regenachtig Cobán. Over prijzen wordt niet onderhandeld. In het laatste licht van de dag arriveerde mijn micro op de rivierbank van de Rio del Passion.

Sayache draait op twee dingen: touristen en een veerpont over de Rio del Passion. De veer is een grote platte schuit waarmee trucks en auto’s dag en nacht van oever naar oever worden gezet. De laadkleppen worden met de hand bediend door een lachende, pezige, zongeblakerde Guatemalteek. Maar mijn overtocht moest nog een nacht wachten. Eerst was ik een van de welgeteld zes touristen die op dat moment in het dorp waren. De anderen waren drie en twee Fransen. De mooiste manier om Aguateca, Dos Pilas of Ceibal te bezoeken is per Lancha (speedbood). Alleen is zo’n tocht relatief prijzig, maar met meerdere kun je de prijs delen. Dus zocht ik contact met de drie Franse dames die even na mij uit een bootje op de rivierbank stapten. Er volgde een onderhandeling die de hele avond en een deel van de volgende ochtend in beslag nam. Uiteindelijk stapten we alle zes tegen een redelijke prijs in dezelfde lancha.

cardboarD boX

2008-04-30T21:16:00.006+01:00

Na het avontuur van San Juan ben ik weer even lekker alleen. In Panajachel slaap ik in een rockbottom hostel, in een soort cardboard schuur. Binnen zijn de muren volgeschreven met levenswijsheden.

picK Up

2008-04-19T01:20:00.008+01:00

De ochtend na het feest liep de hele familie de neus 'la Nariz' van de dichtsbijzijnde berg op: om de zon te zien opkomen.

Jawel, na een hoop gedoe bereikte *iedereen* de top! maar wat pas echt een geweldige actie was, was de weg terug naar beneden. je staat ten slotte niet iedere dag met je moeder en je vader achterin een pickup te wiebelen terwijl die over haarspeldbochten naar beneden scheurt. goeie actie!

semanA santA

2008-04-16T04:44:00.006+01:00

lekker bezig.

voor Semana santa versieren de locals rondom Lago de Atitlan de straten met bonte "tapijten". de hele dag is iedereen van uk tot viejo in de weer met mallen, zaagsel, bladeren, bloemen, touwtjes en stukken hout en karton.

tegen de avond is het kunstwerk af en werkelijk een pareltje. het hele dorp straalt van de kleur en pracht.

en dan schuifelt de processie erover. onder honderden schoenen wordt alles weer tot stof vermalen. en als je dacht dat iemand het zonde vond?

lekker bezig.

natuurlijk begonnen bij het eerste zien van al deze activiteiten mijn handen al te jeuken...

saN pedrO

2008-04-16T04:30:00.006+01:00

San Juan gezien vanaf de weg naar San Pedro.

in het buurdorp San Pedro de la laguna, is het paasfeest al begonnen.

het is een mix van religie en heel veel common sense. iedereen doet mee, maar iemand doet het met een heilig gezicht. iederen schuifelt, roept, kletst, lacht, kinderen rennen en eten ijsjes.

het is net als alles in Mexico een voor ons compleet vreemde combinatie van dingen.

Vera weefT

2008-04-16T04:13:00.007+01:00

vera kan weven inmiddels. ze maakt prachtige sjaals en tafelkleden in felle kleuren. de traditionele manier leerde ze van Juana, de moeder van haar gastgezin die in huis het leven bestiert.

aan de ene kant maak je het weefsel vast aan een paal of boom of iets anders dat voor je neus staat en blijft staan. de andere kant haak je vast aan jezelf met een leren heupband. daarna begint een alleen voor ingeweiden te begrijpen spel met draden, spoelen en stokken nauwkeurig wordt de ene draad na de andere aan het weefsel toegevoegd. echt fascinerend..

guatemalA

2008-04-16T04:02:00.002+01:00

Chiappas was prachtig. prachtig en interessant.
waarom ging ik dan met een week alweer weg?

het antwoord is dat ik in Guatemala op familiebezoek ging. en wel in een van de mooiste gebieden van het land: lago de Atitlan.

Lago de Atitlan is een caldera, een geimplodeerde vulkaankrater die nu vol staat met water. geschat wordt dat het meer op sommige plaatsen meer dan 300 meter diep is. Er staan drie vulkanen omheen en nog een dozijn min of meer traditionele maya-dorpen. Tzotujil wordt gesproken.

de bekendste stad aan het meer is Panajachel, waar ik mijn ouders ontmoette en sliep in een cardboard schuurtje waar de muren volgeschreven waren met wijsheden.

vanuit Panajachel kun je voor twintig quetzales met een bootje naar de andere kant van het meer, waar de dorpjes San Pedro de la Laguna en San Juan de la Laguna liggen. die eerste is het meest bekende dorp, de tweede het mooiste.

in San Juan zocht ik Vera op. Daar bleef mijn hele familie drie dagen logeren bij Vera's gastfamilie. Het was een hele speciale tijd. nog meer vanwege de Semana Santa, het Paasfeest, dat hier uitbundig wordt gevierd met processies en zelfgemaakte tapijten van bloemen, bladeren en felgekleurd zaagsel.

oventiK

2008-04-16T03:53:00.007+01:00

nou zou het moeten werken!

EZLN

2008-04-16T03:30:00.003+01:00

iets over Chiappas. Chiappas is de meest zuidelijke staat van Mexico. Het produceert een groot deel van de Mexicaanse energievoorziening en is deels rijk. Tegelijkertijd kent deze staat de grootste armoede, loopt de alfabetisering het meest achter, en in het algemeen leven veel inheemse maya´s in vergeten dorpen diep in de bergen.

Chiapas is ook het thuisland van de EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional), een gewapende revolutionaire groep die opkomt voor de rechten van de lokale campesino´s en inheemse maya-bevolking. de naam van de beweging komt van Emiliano Zapata, een volksheld uit de Mexicaanse Revolutie (1910-1920).

De Zapatistische beweging kwam naar buiten op 1 januari 1994, toen het NAFTA-verdrag geratificeerd werd. NAFTA reguleert vrije handel tussen Canada, de Verenigde Staten en Mexico. Een arme staat als Mexico kan zich door de NAFTA niet weren tegen de vestiging van grote Amerikaanse concerns die in alle branches lokale bedrijven en boeren wegconcurreren. EZLN wilde een revolutie in heel mexico, maar het bleef bij Chiapas.

Er is hard gevochten in 1994 en 1995. in 1996 werden de San Andrés Accords getekend, waarin speciale rechten en meer autonomie werd toegekend aan de inheemse maya´s van Chiappas. Maar deze accoorden werden niet geratificeerd.

In 2001 hielden Zapatisten, en hun leider Subcommandante Marcos, of Delgado Zero, een mars op Mexico City om te praten met het nieuwe regime van president Fox. de gesprekken leidden tot een verwaterde versie van de San Andrés Accords, waarmee de Zapatisten niet accoord gingen.

Sinds 2005 zijn ze daarom maar zelf begonnen met het uitvoeren van de beloftes van de Mexicaanse staat uit 1996. In de Sixth Declaration of the Lacandon Jungle worden autonome gemeenten gesticht die ieder worden bestuurd door een Junta de Buen Gobierno. Bij deze Junta krijgen reizigers, evenals lokale campesinos tijd en aandacht voor hun problemen en hier worden hulp en politieke richtlijnen gereguleerd.

Zapatista-campen worden bemand door verschillende omliggende dorpen. in Oventik werken campesino´s uit zeven dorpen die eromheen liggen. alle diensten, inclusief die van de Junta´s zijn op basis van rotatie. Omdat het geen vaste posten zijn, maar diensten die met elke paar dagen wisselen, kan een dienst in het lokale bestuur gecombineerd worden met het leven op het platteland en het werken op de velden of in andere beroepen.

Inheemse maya´s maken ongeveer een derde uit van de bevolking van Chiappas. wat je van ze ziet in kampen zoals Oventik is hoe ze werken in dienst van Zapatistisch bestuur. Maar er is meer. Een inheemse jongen die ik tegenkwam in een cafe in San Christobal en die administratief medewerker uit een Zapatista-overheidskantoor was, vertelde me over zijn school. De instellig was: "weet je iets niet? ga zitten, en ik zal het je leren". Voor ons vanzelfsprekend, maar de inheemse bevolking is eeuwenlang als dom en achtergebleven gezien en behandeld.

Er bestaan in Chiappas autonome scholen en zelfs een universiteit, autonome dorpen, kampen, en autonoom lokaal bestuur dat heel dicht bij de bevolking staat. In alle organen participeren vrouwen. De Zapatistabeweging heeft de ontwikkeling van de campesina heel hoog op de agenda staan.

Er is hard gevochten, maar op dit moment doet de sfeer in Oventik heel vredig aan. Het kamp ligt ingeklemd tussen militaire kampen van de Mexicaanse overheid, die een "stille oorlog" tegen de Zapatisten voert. Er wordt een soort guerilla gevoerd: rivieren en electriciteit worden afgesloten, zodat velden en dorpen zonder water en licht komen te zitten. Er is enorme controle op alle toegangswegen.

Grootschalig ingrijpen wordt vermeden, vanwege de enorme internationale steun voor de Zapatisten.

www.ezln.org is de homepage van de beweging, maar vandaag was die offline.

chiappaS

2008-04-16T02:43:00.006+01:00

pierS

2008-04-16T00:38:00.003+01:00

insurgentes103.waarbenjij.nu

voor iedereen die wil blijven volgen waar Piers blijft.

saN christobaL de las casaS

2008-03-15T03:17:00.001Z

hey Piers!

goed om van je te horen! verdomme met terugblik: wat een goede tijd hebben we doorgebracht in Oaxaca. Ik ben nu in San Christobal van 't Hippe Volk. joder puta madre wat is iedereen hier doorsnee hip en goed bezig. de arty folks.

la Finca is re-laxed. ik heb vandaag weer een relatief rustige dag. veel spaanse grammatica van dichtbij bekeken. wat ik hier verder nog ga doen: ik ben overweldigd. er is teveel. ik wil zo de Zapatista-movement induiken, maar ja, Palenque is misschien ook niet te versmaden.

HMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM..................

mooie boel.

maar goed. over het liften: ik ben met de bus de stad uit gebust en de chauffeur wilde me er niet meer uitlaten en toen stond ik op het tankstation waar wij die mooie krul in jouw GPS-draad hebben gereden. daar ontmoette ik een bijzonder OUD mannetje die steenhouwer was en die zei dat ik goedkoop met een of ander ding naar Tehuantepec kon. even later zat ik in een stomme collectivo met stomme mensen. helemaal dicht en het kostte fucking 100 pesos en ik ben misselijk en zonder geur of kleur de bergen uit gescheurd. so far so bad.

dan was ik zwaar gemotiveerd om het anders te doen. lift en daarna busje uit tehuantepec en toen een goeie pickup die me right on naar halverwege tussen La Venta en Tuxtla reed. daarna op een bijzonder onguur hoekje met een truckstop en (mijn grote haat in deze wereld)een jongen, dom, rigide, snapte niet dat ik liftte, snapte niet dat ik rookte en snapte vooral niet dat ik dat alles deed zonder een piemel in mijn broek.

gelukkig werd ik opgepikt door een intelligente mexicaan net voordat ik echt link werd. daarmee zeer goede gesprekken gehad en hij reed me door naar het busstation van Tuxtla (note: de betreffende domoor zat ernaast en je zag zijn oren flapperen van wat hij daar alles hoorde voordat hij ergens weer uitstapte).

per bus in het donker van Tuxtla naar San Christobal.

qua uitzicht had ik deze tocht echt wel beter anders kunnen doen. alle mooie stukken heb ik net niet gezien omdat het donker was of ik in gesprek. maar het gesprek was weer een van die onbetaalbare dingen in het leven en misschien toch ook nog een boer licht bewust gemaakt van het voorbij gegaan zijn van twee feministische golven. amen en 150 pesos. :D

vertel me vooral wat meer details over je lift!!! ik ben benieuwd....

heb een hele, hele goede tijd verder. ik probeer SC te overleven. ik hoor altijd graag iets van je.

sandra.

la sierrA

2008-03-15T02:54:00.013Z

zomaar 11 foto's van de trail:

trail Yagul - treE y maS

2008-03-13T04:18:00.023Z

01. Yagul - the Tree

ergens begin ik de Zapoteken te begrijpen. Zapoteken hielden van orde. het liefst deelden ze alles in in overzichtelijke vierkantjes. Yagul is een fijne site. fijn, klein, weinig touristisch en prachtig genesteld tegen een heuvel. de tombes zijn open en binnen is het koel. Yagul betekent boom in het Zapoteeks.

op de top van de heuvel is een badkuip in de rots uitgebeiteld. met een vierkant afstapje. natuurlijk.

02. Mitla - Resting Place

het plan om dezelfde dag nog door te trekken naar de bronnen van Hierve el Agua lukt niet helemaal. gestrand in Mitla slapen we in een kleine ruine op de heuvel net buiten het dorp.

de volgende dag dan toch maar naar de ruines van Mitla. en dat blijkt helemaal de moeite. in tegenstelling tot de muren van Yagul, liggen de tempels van Mitla midden in het nog springlevende dorp. sterker nog, een van de tempels doet sinds koloniale tijden dienst als fundament voor de dorpskerk. credo: "ik verover je beschaving en bouw mijn tempel op de jouwe". je zou de wereld ook een cent geven. gelukkig zijn naast de kerk een aantal prachtige patio's in redelijk goede staat overgeleverd.

03. Mitla cotidiana

sommige hoekjes vatten Mexico samen, zoals het is.

het straatbeeld wordt bepaald door de knalgele en knalrode tuktuks en hun jonge bestuurders.

naast mij zit een oude heer met een heel groot heft. ik vraag me af welk gereedschap dat zal worden.

het is bovendien marktdag.

04. in het hooi

tegen de schemering en na een wilde rit in een collectivo, arriveren we aan het eind van de wereld. hier is een klein dorpje en iets verderop de poelen van Hierve el Agua.

een mais-hooihoop in een boom ziet eruit als een geschikte slaapplek. als we om toestemming vragen aan de eigenaars, krijgen we er zelfs een ladder bij.

05.Hierve el Agua

met twee dagen vertraging vergapen we ons dan de volgende ochtend aan de poelen van Hierve el Agua.

na flink te zijn verbrand, kan de tocht van vijf dagen door de sierra beginnen...

:)

GPS

2008-03-13T04:11:00.004Z

een leuke gadget van Piers was zijn GPS. een hele dag lang heeft hij zitten kutten op mijn laptop, maar nu kun je ook elke stap die we hebben gezien terugvinden op Google Earth. kijk maar:

hier voor google earth of
hier om het in google maps te bekijken

reisgenooT

2008-03-13T03:54:00.002Z

dit is Piers.

in de keuken van het hostel in Oaxaca klooien we heerlijk aan met panela (ongeraffineerde suiker) en pinda's: zelfgebakken noodvoedsel. morgen begint de trek de bergen in. je kunt maar overleven.

oveR de grenS

2008-03-13T03:41:00.003Z

"het Engels kent een oud begrip voor slenteraar of wandelaar: 'saunterer'. dit is afgeleid van 'saint a terre': iemand die zich voordeed als een man op weg naar het heilige land om zodoende gemakkelijk aalmoezen te verzamelen. deze wandelaar konden wa ook zien als iemand 'sans terre', zonder land.

in de goede zin van het woord is de wandelaar iemand die nergens een huis heeft, maar overal thuis is."

-- Carolien van Bergen, "over de grens, filosofie op reis" --

ik ben op weg naar Guatemala. maar mijn haast heb ik afgelegd. ik reis nu langzamer en met meer rust. een driedaagse hike duurde vijf dagen. maar het was fantastisch.

verdeR

2008-03-08T22:51:00.002Z

nu gaat de reis weer verder. door Oaxaca nu.

later meer!

suerte!
cuidado!

libertad!

sandra

cominG dowN

2008-03-08T22:48:00.001Z

coming down litterally.

welcome to Mexico. welcome to Teotihuacan.

xochimilcO

2008-03-08T22:35:00.005Z

in het zuiden van DC ligt een oase van rust en groen en eh... verder ook nog alle kleuren van de regenboog. Xochimilco. huur er een boot en je reist Venetiaanse stijl tussen de artificiele eilanden, de witte reigers, bruine gieren en alles wat kruipt en sluipt in dit ingepolderde meer.

mijn reisgenote Lyla.

tlAtelolco

2008-03-08T22:28:00.003Z

Op zoek naar bomen in Mexico City vond ik er geen. wel iets anders:

zoek alle tegenstellingen.

teotihuAcAn

2008-03-08T22:14:00.006Z

waar kun je beter van een jetlag afkomen dan bovenop een mayatempel? teotihuacan is de grootste archeologische opgraving in Districto Federal en dat was precies waar ik aan toe was op mijn eerste brakke dag in Mexico.

behalve mij waren er vooral erg veel Mexicanen. natuurlijk de verkopers met hun brede strohoeden, maar ook veel Mexicaanse kinderen en daaromheen vervaarlijk rondvliegende kleurige pijlen.

groenlanD

2008-03-08T21:57:00.004Z

vliegend naar het zuiden, kwam ik over Groenland.

Groenland.

ach. hoop doet leven.
wisten ook de Vikingen waarschijnlijk.

bye berlin

2008-03-08T21:22:00.002Z

op het busstation op 24 februari. ik ben hier gekomen met een enkele backpack, rechtstreeks uit Spanje. de terugweg was zwaarder: een rugzak, een backpack van een kilo of vijfentwintig en een enorme koffer die net te zwaar was om op wat voor manier dan ook prettig te vervoeren.

de weg naar het busstation was een zware tocht. en de reis is nog pas net begonnen.

treS Cabezas y Uno amigO

2008-02-20T18:46:00.004Z

nee ik ben nog niet in Mexico. ik zit nu nog in een beetje misplaatst surfercafe in de Boxhagenerstrasse. Tres Cabezas y Uno Amigo. het zijn de laatste dagen in Berlijn en ik kijk terug en vooruit. terug naar alles wat er de afgelopen maanden sinds mijn vertrek uit Amsterdam op 1 juni, en vooruit naar wat me wacht in Mexico.

Friedrichshain. ik kijk naar mijn favoriete snackbar: de Vöner. Vegetarische Döner! terwijl je wacht tot een leuke alternatieve dame veel sla en vleesvervanger voor je in een broodje frummelt, kun je strips lezen van Didi und Stulle. een puistig varken en zijn boezemvriend beleven over het algemeen niks en kletsen onzin in zwaar Berlijns accent: werkt goed op de lachspieren.

tja. drie maanden in Berlijn zijn alweer bijna om en ik heb geen enkel idee waar al die tijd is gebleven. nu ben ik bezig met foto's uploaden en weggooien van mijn harde schijf. het voelt raar. alles van vorig jaar aan de kant zetten om weer ruimte te maken voor wat er dit jaar allemaal gaat komen.

SCIAPPO

2007-12-07T00:26:00.001Z

in Italie begon ik een strip die ik pas gisteren afmaakte: schiappo voor het blad sciappo. over een lappenpop in Isabella's boekenkast.

sindsdieN

2007-12-06T21:39:00.000Z

sindsdien was ik in italie, in amsterdam, terug in muro, in de Ordesa
en daarna in berlijn.

murO tabblO

2007-09-05T17:20:00.001+01:00

::::: 01 :::::

dE reiS hierheeN

2007-09-05T14:23:00.001+01:00

reaL tools foR reaL men

2007-06-16T00:39:00.001+01:00

dit is een afkortzaag.

ik ben de afgelopen twee weken aan de slag geweest als timmer(vrouw). het lijkt een omweg, maar in het licht van wat er allemaal voorviel in dit leven sinds mijn afstuderen, valt het eigenlijk nog mee.

het beviel me als timmer. ik weet hoe je verstek zaagt, wat een lambrisering is en een bierlat. ik heb een hoop machines in mijn handen gehad, waarvan ik daarvoor zelfs nog nooit had gehoord. neem de kleine tekker. een handzaam dingetje dat aan veel te grote machine hangt en een spijkertje met kracht (8 bar ongeveer) overal inklapt waar je hem tegenaan zet. na een beetje lauwe start ben ik de kleine tekker echt gaan waarderen, ook al houdt ze er een eigen karakter op na (geen veiligheidsslot en wel kuren).

maar onder alle machines heeft de afkortzaag een eigen poezie. een eigen, bijna ridderlijke stijl. De afkortzaag knielt neer voor hij zaagt. je legt het plankje eronder, je trekt hem eerst naar je toe en zet hem op het ijzer. dan druk je zachtjes naar voren en naar onder.

de veiligheidskap gaat dan naar achter en de zaag knielt in het ijzeren frame. dan pas druk je de knop in en begint het zaagblad te draaien en te schreeuwen. klaar om te bijten in het hout.

:.:kriti:structures:.:

2007-01-14T04:02:00.000Z

bijna was ik vergeten dat ook mijn oude canon AE1 mee was naar kreta afgelopen zomer.

patchOuli

2007-01-12T10:00:00.000Z

naast de weg tussen jou en mij is een bloemenwinkel die Patchouli heet. patchouli is ongetwijfeld een exotische plant die. in ieder geval is het wierook. het zit in een van die bontgekleurde kartonnen pakjes. die met alle kleuren blauw, en soms een beetje paars.

het is een zoete, donkere geur. een echte jaren zestig-geur. dat laatste heb ik niet zelf bedacht.

In de eerste jaren van mijn middelbare school ging ik altijd naar de wereldwinkel om wierook te kopen. voor zover ik weet was er in almere maar een. het was een plaats met belletjes aan de deur die klingelden als je hem open duwde.

nog enkele jaren daarvoor was ik er eens met mijn moeder geweest in de winter. met mijn dikke winterjas veegde ik toen een zeepstenen wierookhouder van tafel. hij viel en brak in twee stukken. ik moest hem kopen van mijn zakgeld. het ene deel gebruikte ik nooit meer om wierook in te branden. het staat denk ik nog steeds op een hoge plank, boven de pick-up. van het andere deel sneed ik een simpel hangertje. het was het symbool voor vrouw: O+

dat droeg ik op de middelbare school aan een zilveren kettinkje. het was dit voorval dat voor mij de wereldwinkel op de kaart zette.

ik kwam er terug om mijn favoriete wierook te kopen: pepermunt. alle andere geuren vond ik te zoet of te zwaar. hoe het zo kwam weet ik niet meer, maar op een dag praatte ik met de verkoopster over de verschillende geuren. ze hield van lotus, maar nog het meest van patchouli. dat was een zoete, donkere geur. "een echte jaren zestig-geur" verklaarde ze. het was een korte, tengere vrouw met kort haar, maar het opvallendste was misschien nog wel dat ze aan haar linkerhand een vinger miste.

haar woorden riepen een soort mistig verleden op. de jaren zestig die toch al zo hoog werden geacht door pubers van mijn "alto" subcultuur. ik werd tegelijkertijd nieuwschierig en ongemakkelijk van iemand die met zo weinig woorden zoveel verhaal wist te suggereren. waar kwam die vrouw vandaan en hoe kwam het dat ze haar vinger was kwijtgeraakt? ik rekende zo snel mogelijk af en verdween door de deur met de belletjes. hoe vaak ik daarna ook terugkwam voor mijn favoriete wierook - patchouli - die vrouw heb ik nooit meer gezien.

later verdween ook de winkel om plaats te maken voor een luxe ijssalon.

gelukkig nieuwjaar!

2007-01-02T02:19:00.000Z

en zo kwam het toch nog goed. op de valreep:

meT de vingeR??

2006-11-19T17:59:00.000Z

mwahahaha... het heeft niet lang mogen duren! :D

Oook in de Pijp ga ik straks weer met het rode potlood aan de slag. dat wordt weer ouderwets genieten!